دیدی که یار جز سر جور وستم نداشت

بشکست عهد و زغم ما هیچ غم نداشت

بر من جفا زبخت من آمد و گر نه یار

حاشا که رسم لطف و طریق کرم نداشت

گاهی گمان نمیکنی ولی خوب میشود

گاهی نمیشود که نمیشود که نمیشود

گاهی بساط عیش خودش جور میشود

گاهی دگر تهیه بدستور میشود

گه جور میشود خود آن بی مقدمه

گه با دوصد مقدمه ناجور میشود

v

من و از دور تماشای گلستان کسی

به نسیمی شده خرسند ز بستان کسی

در نظر نعمت دیدار و به حسرت نگران

دستها بسته و مهمان شده بر خوان کسی